Fragment 3 – Komisariat
Czterdziestodwuletni szef Wydziału Millicji Strategicznej szedł korytarzem biura, witany oklaskami.
– Niech będzie pochwalony!
– Kolejne wielkie zwycięstwo, panie kapitanie!
– Nie moja to zasługa, a najwyższego – rzucił na odchodne rozpromieniony Wiktor, błogosławiąc podwładnym znakiem krzyża.
– Panu naszemu więc niech będą dzięki!
– Na wieki wieków!
– Chwała najwyższemu, kolejny sukces w walce ze złem!
– Chwała! – wołali żołnierskim chórem mężczyźni, bijąc się w piersi i wznosząc ku górze ręce.
Na końcu korytarza znajdowało się biuro szefa WPS. W szklanych drzwiach stał przełożony kapitana, generał Korynt. Pięćdziesięcioośmioletni mężczyzna kiwnął głową na Wiktora z uznaniem. Gdy Potrykus zbliżył się do niego, ten chwycił jego obie dłonie w swoje ręce i zawołał:
– Chwała najwyższemu, Wiktor! Świetna robota!
Oczy Potrykusa wyrażały zaskoczenie. Nieczęsto zdarzało się, by generał, szef milicji w Rzeczypospolitej Narodowej Polskiej, osobiście stawiał się w gabinecie swojego podwładnego. Wiktor skinął ruchem ręki, zapraszając mężczyznę do środka. Korynt zajął miejsce naprzeciwko wielkiego krzyża z Chrystusem. Poniżej widniało godło Polski narodowej: krzyż wpisany w orła i flagę biało-czerwoną. Korynt rozglądał się po gabinecie, chociaż nie była to jego pierwsza wizyta. Przyglądał się obrazom papieży: Piusa XII, Jana Pawła II i Benedykta XVI – ostatniego z poważanych przez narodowców pasterzy na tronie Piotrowym. Przez chwilę zatrzymał wzrok na zdjęciu z Magdaleną. Na fotografii świętej pamięci żona Wiktora, tuliła małego Janka, a za nią stał szczęśliwy Wiktor. Korynt pokręcił głową na znak, że dalej nie mógł się pogodzić ze śmiercią żony swojego najlepszego podwładnego. Tak bezsensowną śmiercią. Potrykus siedział już w swoim fotelu i czekał na to, co ma do powiedzenia jego przełożony. Wiedział, że sukces ostatniej akcji był jedynie pretekstem do tej wizyty. Korynt odchrząknął, odgarnął pasemka nielicznych włosów układających się na jego głowie niczym szable i rozpoczął:
– Trzecia klinika w tym kwartale… Co miesiąc likwidujemy jedną. A ilu nie likwidujemy?! Jak to się mówi, powstają, jak grzyby po deszczu. Co jest z tymi ludźmi, Wiktor? – Zamilkł na chwilę. – Masz oficjalne podziękowania od premiera. Traktują te sprawy priorytetowo.
– Dostanę takie podziękowania na piśmie? – Potrykus się zaśmiał.
Korynt uśmiechnął się i machnął ręką, jakby odganiał muchę. Znowu zapadła cisza.
– Słuchaj. Znaleziono zwłoki księdza przy drodze. Został najprawdopodobniej potrącony przez samochód. – Korynt starał się już nie patrzeć na zdjęcie stojące na biurku, ale czuł jego obecność. Zauważył też, że twarz Wiktora stężała. – Znaleziono go kupę kilometrów od domu, nie wiadomo co tam robił, ale to jest teraz nieważne. Może zabalował u jakiejś baby. Nie ma jeszcze sekcji zwłok, nie wiadomo co miał we krwi.
Nastała cisza, którą po chwili przerwał Potrykus.
– No tak. Był taki film chyba ze ćwierć wieku temu, jeszcze przed Wielką Kradzieżą… „Kler”. Pamięta pan generale? Możeee, nooo zapił. Z kolegami. No wie pan…
Korynt uśmiechnął się.
– Tak, tak… Ale pomimo wszystko to wy, Milicja Strategiczna, macie takie sprawy załatwiać. Jak coś się dzieje z księdzem, to wiesz, co się dzieje. Dostają pierdolca tam na górze, ale tego… – generał poprawił krawat opierający się na jego wystającym brzuchu, przyklepał resztki włosów na łysinie i wstał z miejsca. Obszyte bujnymi frędzlami naramienniki, ordery i odznaki na mundurze spinającym opasłe cielsko, sprawiały, że wyglądał trochę jak choinka. Jeszcze raz spojrzał na rodzinne zdjęcie Wiktora. – Panie świeć nad jej duszą! Boże, jak mi jest przykro!
Zrobił kilka kroków w stronę drzwi. Jeszcze na moment odwrócił się do podwładnego i zniżył głos:
– Znajdźcie mi tego mistrza kierownicy, zabójcę księdza. Wszystkie dane sprawy są już w systemie.
– Tak jest! Na chwałę Chrystusa! – Potrykus się podniósł z miejsca i zasalutował.
– Odmaszerować! – zakończył rozmowę generał.
Potrykus popatrzył na szefa w osłupieniu.
– O, kurwa, Wiktor, przecież to twoje biuro! Przepraszam, przepraszam przyjacielu!
Gdy Korynt wytoczył się w końcu z biura i zniknął za rogiem, Potrykus zasłonił żaluzje. Wyciągnął Stoliczną, wziął haust i schował butelkę z powrotem do pierwszej szuflady biurka, kładąc ją obok pistoletu. Patrząc na broń, uświadomił sobie, że zabił dzisiaj dwie osoby, w tym kobietę. To było łatwe. Ale niełatwe będzie znalezienie „tego mistrza kierownicy”.
“Job twoju mać! Mistrza kierownicy!” – Złapał ponownie za butelkę i tym razem opróżnił ją już do dna.




Czekam na więcej !