Fragment 2 – Wygrana sprawa
Na sali sądowej zebrało się dwanaście osób. Wina sądzonego była bezsporna. Oskarżony, pięćdziesięciojednoletni Konrad Dettlaff, szczupły mężczyzna z bujnymi, kręconymi włosami, beznamiętnym wzrokiem wodził po zgromadzonych. Obserwatorzy procesu spodziewali się takiego finału sprawy. Sędzia prowadzący, pan Samuel Cox, Polak pochodzenia hinduskiego, postanowił, że sentencja wyroku zostanie odczytana jedynie w obecności zaangażowanych w sprawę policjantów, prokuratorów i obrońców. Reszta zainteresowanych procesem, rodziny ofiar i dziennikarze, zgromadzili się przed telebimem w obszernej auli, mogącej pomieścić sto pięćdziesiąt osób. Komisarka Maria Szapołowska starała się jak najmniej identyfikować z tym wszystkim, co się na sali działo. Nie robiła tego na przekór komuś albo by się wywyższyć. Po prostu taka już była. Nie integrująca się. Oschła i zdystansowana. Nieprzysiadalna. Także ruchy miała oszczędne. Siedziała wyprostowana i jakby zastygła w tej pozycji. Jedynie jej gałki oczne się przemieszczały. Obserwowała sędziego Coxa, po czym kierowała spojrzenie na oskarżonego. Tam i z powrotem. Jak kot śledzący mecz tenisowy na hologramie. Od czasu do czasu jej wzrok zatrzymywał się na sądzonym. Choć sama łatwo nie ulegała emocjom, zdumiewała ją obojętna postawa mężczyzny.
– W imieniu Republiki Polski Europejskiej, uznaję pana, panie Konradzie Dettlaff, winnym zabójstwa dwudziestu sześciu osób i w dniu dzisiejszym, to jest dwudziestego szóstego maja roku dwa tysiące trzydziestego szóstego, skazuję pana na najwyższy wymiar kary, to jest dwudziestu lat pozbawienia wolności w więzieniu o zaostrzonym rygorze. Nie będzie panu przysługiwała ani telewizja hologramowa, ani kontakty z innymi osadzonymi. Będzie się pan mógł ubiegać o przedterminowe zwolnienie dopiero po piętnastu latach, a o pierwszą przepustkę dopiero po odbyciu połowy tej kary, siedmiu i pół roku. Zamykam posiedzenie – oznajmił beznamiętnym głosem sędzia Cox.
Skazany przyjął wyrok bez emocji. Maria odniosła wrażenie, że choć nieznacznie, jednak odetchnął z ulgą. Sędzia wstał. Wraz z nim podnieśli się dwaj sędziowie pomocniczy. Według przyjętego zwyczaju ukłonili się skazanemu i wyszli z sali. Maria odwróciła się do trójki współpracowników i przechyliła się lekko w stronę swoich ludzi. Jej twarz była nieruchoma, ale cała ekipa wiedziała, co chciała powiedzieć.
– Należało mu się – szepnęła Milena. – Dobra robota, kochani – dodała, jakby chciała wyręczyć szefową, gdyż wszyscy wiedzieli, że trzydziestodziewięcioletnia szefowa Departamentu Terroru Politycznego nigdy nikomu nie prawiła komplementów.
Jerry zerknął na Milenę tłumiąc lekki uśmieszek. „A powiedziała to ta, która w departamencie pracuje dopiero od dwóch miesięcy. No to są jaja, ha, ha” – śmiał się w myślach.
*
Miejsce wybrała cała ekipa. Szefowa miała jedynie zapłacić. Chcieli, by był to lokal z klasą, a nie jakiś tam zwykły kebab z hodowanym sztucznie mięsem. Mieli ucztować w wykwintnej restauracji z obsługą w śmiesznych muszkach i żeby ich odprowadzano z honorami na przysposobione specjalnie miejsce. Wybór padł więc na Merlin. Gdy w końcu rozsiedli się wygodnie i aktywowali menu na hologramie, Radek przysunął się do stołu i przemówił:
– Drodzy moi. Chciałbym wam uroczyście oświadczyć, że przyjęto nasz wniosek o adopcję tego chłopczyka – powiódł wzrokiem po twarzach biesiadników. – Tak, tak! Więc ja i Piotr będziemy rodzicami! To już pewne!
Wyłączyli hologramy, jak na sygnał i wtedy Maria zrobiła coś, czego nikt się po niej nie spodziewał:
– Wspaniale Radku! Tak się cieszę! – powiedziała.
Biesiadnicy unieśli w zdumieniu brwi. Szefowa departamentu wypowiadająca dwa radosne zdania w jednej wypowiedzi? Radek powstrzymywał się, by nie zapłakać. Jerry zaczął klaskać czarnymi jak smoła rękami. Milena biła brawo, uderzając palcami dłoni z szybkością pracy skrzydełek motyla. Przed całą czwórką pojawił się kelner. Odczekał chwilę, by podkreślić wagę swojego przybycia i z wielką atencją wyciągnął dyktafon.
– Więc ja… – Radek zwrócił się do Marii. – Nie martw się kochana, płacę dzisiaj za siebie, więc ja zamówię prawdziwe mięsko! – Radek spojrzał na kelnera wzrokiem nieznoszącym sprzeciwu. – Macie, prawda?
Rozpromieniony kelner przytaknął:
– Ależ oczywiście! Mamy prawdziwą jagnięcinę i prawdziwą kaczkę z własnej hodowli. Tutaj, w centrum, nasza restauracja jako jedyna otrzymała pozwolenie na zagospodarowanie zwierząt.
Milena wydęła usta i zmarszczyła czoło:
– Zagospodarowaniem nazywacie zabijanie ich, czy tak?
Kelner mimowolnie przesunął wzrokiem na boki, nie rezygnując jednak z uprzejmej miny, a Jerry porozumiewawczo szturchnął Milenę w ramię.
– Wybornie! – krzyknął niezrażony Radek. – Wezmę więc kaczkę!
Kelner przyjął zamówienie na prawdziwe kacze mięso, na „schabowego” dla Jerrego, owoce morza dla Marii i na zupę „żółwiową” dla Mileny.
– Serio to jest legalne? Zabijanie zwierząt? – Milena kręciła głową. – U nas? W Europie? Rozumiem, że u nacjonalistów, ale tutaj?
– Milenko! – Jerry zrobił błagalną minę.
Jedli i pili przez następne półtorej godziny. Co rusz się przekrzykiwali. Milena przedrzeźniała Jerrego, wypinając pierś do przodu i zniżając głos. Radek pił zdrowie na przemian, raz Marii, raz Jerrego, któremu wyzłośliwiał się za to, że Jerry wolał jazdę motorem od wspólnego picia prawdziwego alkoholu. Jerry za to odgryzał się pytaniami do Radka o rozmiarówkę pieluszek. Nawet Maria porzuciła swój służbowy sznyt na rzecz bratania się z podwładnymi, zalewając się łzami ze śmiechu z żartów Jerrego i aktorskich popisów Mileny.
– Hej, kochani, muszę się już powoli zbierać. Mam klienta na osiemnastą – westchnęła Milena, wstając od stołu. – A szkoda, tak fajnie mi się tu z wami siedzi, mogłabym zostać do jutra!
– Cóż, wszystko dobre, co się dobrze kończy – pokiwał głową Jerry ze zrozumieniem.
– Jutro się widzimy – pomachała jej na pożegnanie Maria.
Kilka kwadransów później Maria, upewniwszy się, że córeczce nic nie potrzeba, zapaliła skręta, usiadła za kierownicą symulatora NASCAR, założyła słuchawki i włączyła się w wyścig. Jerry w tym czasie pędził swoim motorem 240 km na godzinę po autostradzie, mając na celu jedynie wypalenie choć pół baka wodoru. Radek, wzruszony po tym jak został nazwany przez Piotra tatą, tulił się do swojego męża, a Milena dorabiała do swojej marnej policyjnej pensji, uprawiając seks z robotnikiem budowlanym, który stawiał między innymi gmach firmy, w której pracowała jako posterunkowa. Każdemu z policjantów udał się ten dzień.




Szata graficzna a raczej ostylowanie CSS Twojego bloga całkiem wporzadku, merytoryczne wpisy i lekkie pióro z pewnością dostarczą jeszcze wiele dodanej wartości wielu internautom, podoba mi sie 🙂 zapraszam do siebie…
Ten blog jest po prostu niesamowity – jego różnorodność, głębia treści i profesjonalne podejście do każdego tematu sprawiają, że nie tylko uczę się nowych rzeczy, ale także czuję się częścią społeczności, która stara się wspólnie rozwijać i dzielić się wiedzą oraz doświadczeniem, co jest dla mnie niezwykle inspirujące i motywujące!
Pouczająca lektura! Doceniam szczegółowość i dokładność. Szkoda tylko, że niektóre fragmenty są zbyt techniczne dla laików. Mimo to, świetne źródło wiedzy!
No i to jest to! Konkret, zero lania wody, a do tego lekko się czyta. Czekam na więcej takich materiałów.