Fragment 1 – Polowanie
„To tutaj mordujecie dzieci!” – zacisnął zęby kapitan Wiktor Potrykus, wpatrując się w szklaną ścianę. Biurowiec należał do najnowocześniejszych i najwyższych w stolicy. Powstał na początku czwartej dekady dwudziestego pierwszego wieku. Górne kondygnacje czterdziestopiętrowego gmaszyska ginęły w żółtawej miejskiej mgle. Na dachu lądowały aircrafty i drony z drobnymi przesyłkami lub pizzą. Wszystkie urządzenia w wieżowcu były podłączone do sieci 6G, poczynając od wind i filtrów smogu, poprzez samoczyszczące toalety, a kończąc na tosterach i ekspresach do kawy. Była to niewyczerpana baza danych.
– Cholera, ile to trwa? Powinien już tu być – zaklął Potrykus, sięgając po kolejny listek gumy na kaca. Głowa pękała już od rana i mimo filtrów smogu w samochodzie działających na pełnych obrotach, kapitan czuł okropną duszność i suchość w gardle. „Jest!” Uchylił przyciemnianą szybę, by się upewnić. Tak! Zgodnie z ustaleniami, niebieska bluza, czarne spodnie, biała walizka w lewej ręce. „Kupiony” pracownik biura wysłał mu sygnał potwierdzający gotowość i wszedł do budynku. Potrykus odliczał kolejne sekundy w oczekiwaniu, usiłując jakoś poradzić sobie z nieznośnym łupaniem w czaszce. „W końcu! Jest sygnał!” Lampka w tablecie zamigała, gdy ich człowiek podczepił pluskwę pod oprogramowanie budynku. Nad ekranem już renderował się hologram całej struktury gmachu z zaznaczonymi zielonymi kółeczkami urządzeń i chmurami danych dotyczących ich użytkowania. Trochę to potrwa, zanim algorytmy milicyjnych programów znajdą w morzu danych właściwy lokal. Mniej więcej tyle, ile trzeba, by pojechać z powrotem na komendę, naładować magazynki i ściągnąć aircraftami cały zespół prosto na dach biurowca. Wrzucił do ust jeszcze dwa listki łagodzące objawy przepicia. Walcząc przez chwilę z ciężkimi powiekami i jakimś nieuzasadnionym lękiem, chwycił mocniej kierownicę, wcisnął gaz i służbowa Łada ruszyła prosto do siedziby Milicji Strategicznej. Ledwie wszedł na korytarz, porucznik Kulesza zawołał w jego stronę:
– Szefie, mamy ich! Namierzyliśmy aborcjonistów! Program sczytał ekspresy do kawy ze wszystkich lokali i znalazł, że w jednym jest zużycie jak na pięć osób, a powinna tam być tylko jedna! Potem przeskanował wywóz odpadów i już jest pewniak! Piętro 19, lokal 67!
– Bogu niech będą dzięki – uśmiechnął się kapitan.



